کاشی فهرست در مترو: خودِ کارها با تیک، نه فقط تعداد

مترو از روز اول برای «یک نگاه» ساخته شد: کاشی‌هایی که وضعیت روزتان را عدد می‌دهند — چند کار برای امروز، چند کار عقب‌افتاده. اما عدد فقط می‌گوید چند، نه چه. وقتی می‌خواستید ببینید آن دو کارِ عقب‌افتاده اصلاً چه کارهایی‌اند، باید به صفحه‌ی «کارهای من» می‌رفتید، و بعد از انجامِ یکی‌شان، دوباره برای زدن تیک به همان‌جا برمی‌گشتید. هر تصمیم کوچک، یک رفت‌وبرگشت به صفحه‌ی دیگر.

حالا دو کاشی تازه در شیتِ افزودن کاشی منتظر شماست: «کارهای باز امروز» و «کارهای باز معوق». این دو به‌جای عدد، خودِ کارها را نشان می‌دهند: تا شش ردیف اول کارهای بازِ خودتان، هر ردیف با عنوان کار، تاریخ سررسید (که عقب‌افتاده باشد قرمز می‌شود)، نام پروژه، و چیپِ مشتری‌ای که کار برای اوست. آن چیپ را دارد چون «پیگیری برای هماهنگی جلسه» به‌تنهایی نمی‌گوید به چه کسی زنگ بزنید.

بهترین قسمتش تیکِ کنار هر ردیف است: کار را همان‌جا، روی خودِ تخته تمام می‌کند. این تیک همان مسیری را می‌رود که صفحه‌ی «کارهای من» می‌رفت — همان بررسی دسترسی، همان حرکت به ستون «انجام‌شده»ی تخته — فقط بدون آن رفت‌وبرگشت. ردیف‌ها هر بار که تخته تازه‌خوانی می‌شود زنده از پایگاه خوانده می‌شوند (تخته هر دقیقه یک بار به‌روز می‌شود)، پس ردیفی که تیک خورده همان‌جا جایش خالی می‌شود، نه اینکه تا ابد روی تخته بماند. اگر کارها از شش تا بیشتر شد، «باز کردن فهرست» شما را به فهرست کامل می‌برد؛ و اگر هیچ چیز نمانده باشد، کاشی خودش به شما تبریک می‌گوید.

برای استفاده، در مترو روی «ویرایش تخته» بزنید و از شیتِ افزودن کاشی یکی از این دو را انتخاب کنید. کاشی فهرست فقط در عرضِ پهن می‌نشیند — این کاشی برای خواندن است، نه نگاهِ گذرا — و به‌صورت پیش‌فرض روی تخته نمی‌نشیند؛ چیدنش انتخاب شماست. کاشی‌های عددی سرِ جایشان هستند: هر کس با عدد راحت‌تر است همان‌طور بماند، و هر کس کارها را همان‌جا می‌خواهد، حالا دارد.